Dames en heren, beste inwoners van Hardenberg,
Hartelijk welkom bij deze nieuwjaarsbijeenkomst. Wat fijn dat u er bent. Namens het college, de gemeenteraad én onze ambtenaren wens ik u het allerbeste voor het nieuwe jaar. Gezondheid, geluk, liefde en verbondenheid. Voor uzelf, uw naasten, uw buren, uw dorp, onze gemeente.
Wensen
Over wensen gesproken... Deze periode van het jaar is er één van goede wensen. Maar ook van reflectie. We kijken terug, Wat hebben we bereikt? Wat hadden we misschien liever anders gedaan? En vooral: wat nemen we mee, het nieuwe jaar in?
Precies een jaar geleden, op deze plek, sprak ik de wens uit dat we in 2025 zouden durven kiezen. Kiezen voor wat ons bindt. Voor wat ons sterker maakt. En dat de keuzes die we samen maken, ons dichter bij onze dromen zouden brengen.
Als ik nu terugkijk, durf ik voorzichtig te zeggen: die wens is deels uitgekomen. Want we hébben gekozen. Samen met dit college hebben we het afgelopen jaar belangrijke stappen gezet. We kozen bewust voor een vernieuwd en toekomstgericht Hardenberg.
We hebben gekozen
We kozen:
- Voor goede scholen voor onze jeugd
- Voor een nieuwe toekomst voor het stationsgebied in Hardenberg
- Voor een modern, vernieuwd sportpark De Boekweit in Dedemsvaart
- Om de cirkel te doorbreken en discriminatie actief tegen te gaan
- Voor woningbouw in Slagharen, Bruchterveld, Kloosterhaar en andere kernen
- Voor levendige centra in onze gemeente
En voor een sterke economie. Met resultaat: in sociaal economische opzicht staan we op plek 7 staan van de best scorende gemeenten. Dit zijn slechts een paar voorbeelden van wat er het afgelopen jaar voorbij kwam.
Deze keuzes geven richting en duidelijkheid. Ze maken zichtbaar waar wij als gemeente voor staan. Met deze keuzes zetten we de stap naar meer groei, meer bloei. Naar een toekomst waarin Hardenberg zich verder kan ontwikkelen als plek om te wonen, te werken, te leren en te leven.
Een ontwikkelgemeente
Maakt dat Hardenberg een ontwikkelgemeente? Die vraag kan ik vol overtuiging met “ja” beantwoorden. Want we zitten zelf aan het stuur van een aantal grote en richtinggevende projecten. We durven keuzes te maken, vanuit een heldere visie. Dat maakt ons een ontwikkelgemeente.
En wat mij betreft is dat geen modewoord, maar een belofte. Een belofte aan onszelf én aan elkaar. Het betekent dat we kiezen voor ontwikkeling. Voor plannen die ertoe doen. Met visie en met durf. Dat we niet bang zijn om te veranderen, maar dat onze keuzes weloverwogen zijn. We kiezen niet uit gemak, maar met overtuiging.
Een ontwikkelgemeente zijn betekent: weten waar je naartoe wilt, en daar naartoe werken. Maar alleen visie is niet genoeg. Visie zonder actie blijft een droom.
Stappen zetten
Daarom zetten we stappen. We nemen verantwoordelijkheid. We voeren uit. We steken de handen uit de mouwen. Met iedere stap brengen we iets in beweging.
Dat betekent niet dat we er dan al zijn. Het resultaat ligt niet zomaar voor het grijpen. Koers houden naar dat wat je echt wilt vraagt inzet. Tijd. Energie. Geduld.
Altijd met respect voor verschillen van mening, en met het oog gericht op het algemeen belang. Want we begrijpen heel goed dat gemaakte keuzes niet voor iedereen de gedroomde uitkomst zijn. Keuzes doen soms pijn.
Ook dat is het eerlijke verhaal. Een verhaal dat óók hoort bij een ontwikkelgemeente.
Niet alles in één keer
Want we hebben niet de illusie dat we alles in één keer kunnen veranderen. De woningen die zo hard nodig zijn, staan er niet over drie maanden. De Nedersaksenlijn rijdt de komende jaren nog niet. En de aftrap op het nieuwe sportpark De Boekweit? Die laat nog even op zich wachten.
Soms kost het maken van een weloverwogen keuze meer tijd en onderzoek. Daarom zal ook de eerste voorstelling in een vernieuwd theater nog even op zich laten wachten.
Grote ambities vragen om zorgvuldigheid. Om kwaliteit. Om volhouden. Elke stap brengt ons dichter bij waar we willen zijn. Hoe klein die stap ook is. Een kleine eerste stap kan uiteindelijk zorgen voor een groots resultaat.
Hoop en durven
Dat doet me denken aan de beroemde woorden van president John F. Kennedy, die ook nog door Peter Pannekoek in de oudejaarsconference werden aangehaald. In 1962 zei hij: "We choose to go to the moon... not because it is easy, but because it is hard."
Die woorden gingen niet alleen over ruimtevaart. Ze gingen over hoop en durven. Over geloven in iets dat groter is dan jezelf. Over samen ergens voor gáán, ook als het moeilijk is. Zo is het ook met de koers die wij als gemeente hebben gekozen. Niet omdat het de makkelijkste weg is. Maar omdat het de juiste is. Omdat het Hardenberg sterker maakt.
En zoals Kennedy de mensen vroeg om te geloven in die reis naar de maan, zo vraag ik u vanavond: Gelooft u met ons in Hardenberg als ontwikkelgemeente? Wilt u samen met ons dromen waarmaken, en stappen zetten naar die gezamenlijke toekomst?
Want een ontwikkelgemeente ben je niet alleen. Samen zijn wij de gemeente Hardenberg.
Samen zijn wij de gemeente Hardenberg
U hier in de zaal. De plaatselijk belangen. Onze inwoners die meepraten en meedenken. Ondernemers die kansen zien en benutten. Jongeren én ouderen die hun stem laten horen. Verenigingen die bouwen aan leefbaarheid. Sportclubs, maatschappelijke organisaties. Iedereen hoort erbij. Iedereen kan meedoen. Iedereen doet ertoe.
We hebben elkaar hard nodig. Niet alleen om verder te komen, maar juist ook in een samenleving die steeds vaker onder druk staat. Door de spanningen in de wereld, door stijgende kosten, door discussies over migratie, wonen, zorg. Grote thema’s, die ook hier in Hardenberg voelbaar zijn.
Denk aan de gesprekken rond het locatieonderzoek voor een azc. Aan het besluit om te stoppen met de asielopvang. Discussies die raken aan onze waarden en onze samenleving.
Verharding
In Hardenberg heeft het grootste deel van de mensen het goed met de ander voor. Maar het valt me op dat soms ook hier gesprekken verharden. Dat we minder naar elkaar luisteren. Mensen verschuilen zich achter hun toetsenbord. De toon wordt harder dan nodig. En juist daardoor wordt het stille midden steeds stiller. Uit angst om veroordeeld te worden, of niet begrepen.
Blijven luisteren
Juist daarom wil ik, ook in 2026, blijven luisteren. In gesprek blijven. Zonder oordeel, met oprechte aandacht. Want alleen door écht te luisteren, kan ik burgemeester zijn van en voor alle inwoners van de gemeente Hardenberg. Laten we in 2026 weer wat vaker naar elkaar luisteren.
Soms een stap opzij zetten, om een ander de ruimte te geven. Of een stap terug, om na te denken over wat we écht belangrijk vinden.
Schouder voor een ander
En wat vaker aan de ander een schouder bieden. Om even op te leunen. Zoals mevrouw IJmker aan mij vroeg op haar 100e verjaardag. Een klein gebaar met een grote betekenis. Want hoe fijn is het als je even mag leunen op iemand anders? Of als je die schouder voor de ander kunt zijn?
Zo’n klein gebaar zorgt voor gemeenschapszin. Daar had ook onze Koning het over in zijn Kersttoespraak: “Zonder gemeenschap waarin mensen naar elkaar omkijken, naar elkaar luisteren en elkaar steunen, gaat het niet. Gemeenschapszin is de sleutel.”
Laten we onverminderd doorgaan met het waarmaken van onze dromen. Met elkaar. Stap voor stap. Want ook dat is een keuze.
Uw stem maakt het verschil
Als burgemeester kan ik van alles zeggen. En ja, ik kan ook dromen hebben. Maar uiteindelijk beslist de raad. En u kiest de raad. Uw stem, straks in maart, bij de gemeenteraadsverkiezingen, maakt dus het verschil. Dat maakt dit een spannend jaar.
Niet alleen voor Hardenberg, maar ook voor mij persoonlijk. Ik mag inmiddels bijna zes jaar uw burgemeester zijn. En als het aan mij ligt, komen daar nog zes mooie jaren bij. Maar ook die beslissing ligt, zoals het hoort, bij de raad.
Ik hoop dat ik mijn rol mag blijven vervullen om, samen met u en met het gemeentebestuur, verder te bouwen aan de ontwikkelgemeente die Hardenberg is.
Samen op pad
Ik trek mijn wandelschoenen, die inmiddels behoorlijk versleten zijn, graag opnieuw aan. Niet om vooruit te hollen, maar om samen met u op pad te gaan. Om te luisteren, te verbinden, en te versnellen waar het kan.
Wie samen op weg is, moet goed op elkaar afgestemd zijn. En in dat samenspel geldt: het is de toon die de muziek maakt.
De muziek
De raad en het college bepalen die toon. Als burgemeester en voorzitter ben ik graag de dirigent. Niet om de maat te slaan, maar om alle klanken tot hun recht te laten komen en bij elkaar te brengen. Om ruimte te geven aan ieders geluid.
Dat begint met luisteren. Naar de mensen. Naar de verschillen. Naar wat ons bindt. Want zonder luisteren ontstaat geen harmonie. Soms hoor je valse noten. Of klanken die nog niet goed samengaan. Dat hoort erbij. Juist dan zie ik het als mijn taak om te luisteren en de harmonie te bewaken. Zodat het weer samen gaat klinken.
Als ik het in muziek zou moeten vatten, wat voor muziekstuk zijn wij dan, als ontwikkelgemeente?
Ed Sheeran
Als ik denk aan muziek die raakt, dan denk ik aan Ed Sheeran. Geen klassiek orkest. Geen grootse show. Maar een stem, een gitaar en een verhaal. Zo is hij begonnen. Op straat. Gewoon doen, gewoon beginnen.
En kijk waar hij nu staat: een van de grootste artiesten ter wereld. Zijn muziek raakt, juist omdat die écht is. Omdat die dicht bij het leven staat. Hij laat zien: je hebt geen bombarie nodig om indruk te maken. Zolang je speelt met overtuiging en je verhaal klopt.
Een gemeente van echte mensen
Zo bouwen wij ook aan Hardenberg. Niet altijd groots en meeslepend, maar wel met aandacht, met overtuiging, en met het lef om ons eigen geluid te laten horen. Want dat is wat we zijn: een gemeente van echte mensen. Met echte verhalen. En met muziek die samen klinkt.
Hardenberg ontwikkelt. We hebben gekozen. We hebben de toon gezet. Het ritme bepaald. De eerste maten zijn gespeeld. Maar of dit muziekstuk écht gaat klinken? Dat hangt van ons allemaal af. Daarom daag ik u uit: Laat uw eigen geluid horen. Niet alleen luisteren, maar meespelen. Denk mee. Spreek u uit. Draag bij.
Doet u mee?
Het is aan ons allemaal om werk te maken van de ontwikkelgemeente. Dus laten we samen het nieuwe jaar instappen. Niet in stilte, maar in samenspel. Ons muziekstuk Hardenberg klinkt pas echt… als u meedoet.
Dank u wel.
